Monasticon Praemonstratense

Id est Historia Circariarum atque Canoniarum Candidi et Canonici Ordinis Praemonstratensis
Tomus Primus / Volume II
Norbert Backmund, O. Praem. Auctore
Ecclesiae Windbergensis in Bavaria Canonico
Staubing, 1952
CIRCARIA ANGLIAE
[Siglum huic circaria: ANG]

ELENCHUS MATERIAE:

Praefatio
Monasteria Angliae secundum Dioeceses Divisa
Item Divisa in Comitatus
Capitula Circariarum Angliae 1471-1504
Visitatores et Commissarii Abbatum Generalium in Anglia
Fontes
Litteratura
Domi:
Alnwick
Barlings
Bayham
Beauchief
Beeleigh
Blackwose
Blanchland
Broadholme
Cammeringham
Cockersand
Combswell
Coverham
Croxton
Dale
Durford
Easby
Eggleston
Guizance
Hagnaby
Halesowen
Hornby
Irford
Kayland
Langdon
Langley
Lavendon
Leyston
Newbo
Newhouse
St. Radegund
Shap
Snellshall
Stixwold
Sulby
Tal-Y-Llychau
Torre
Tupholme
Warburton
Welbeck
Wendling
West Dereham
West Ravendale
Dubia
Praetermissa
Notae

PRAEFATIO:  <<ELENCHUS MATERIAE>>

Versus medium saeculum XII stupenda evolutio ac propagatio Cisterciensium in Anglia finem acceperat, cui successit tempus illustrium ordinem canonicorum [ANG-01], Sti. Augustini scilicet (vulgo "Black Canons"), qui habuerunt in hoc regno 193 canonias, et Praemonstratensium, vulgo "White Canons" nuncupatorum.  Ordo noster venit in insulas anno 1143 e Flandria (Licques).  Cum esset gallici originis, favit illi inferior nobilitas anglo-normannica, praesertim familia et latior propinquitas Ranulphi Glanville, fundatoris de Leiston [ANG-02].  Nulla autem fundatio procedit a domo regia.

Iam saeculo XIII triginta eius canoniae in Anglia erant divisae in tres circarias, australem enim sive meridionalem, mediam sive medianam, et borealem, quae per saecula etiam canonias Scotiae complectebatur.  Sed cum sit evidens, Circariam Scotiae in fine fuisse sui juris, illam infra separatim tractabimus.  Quia ceteroquin evolutio et historia domuum in Anglia quoad omnia concordant, cunctas coniunctim proponimus.   Secundum catalogum quendam ex abbatia Stae. Radegundis anni 1288 [ANG-03] divisio earum in singulas circarias erat sic:

  • Leyston

  • Langley

  • West Derham,

  • Torre

  • Tichfield

  • St. Radegund

  • Bayham

  • Durford

  • Langdon

  • Beleigh

  • Wendling

Quibus accedit Fearn, de qua vide infra apud Circariam Scotiae, et abbatia unica in Wales sita, Tal-y-Llychau, quae tunc ad nullam circariam pertinebat, et nonnisi post annum 1290 medianae est aggregata.  Asceteria et prioratus in nullo indice occurrunt.   Notandum est, abbatiam Welbecensem in indicibus in Anglia redactis [ANG-04] medianae esse adscriptam, dum ceteri omnes, nobis noti, eam boreali attribuunt.  Etsi nullus praelatus Ordinis in Anglia vel in Scotia fuerit infulatus praeter priorem capituli cathedralis de Whithorn [ANG-05], canoniae Praemonstratenses optime floruerunt, et haud paucae inter illas erant conspicuae et insignes, ut Torre, Welbeck, Alnwick, Easby, et Bayham.  Quoad bona et divitias autem potius modestae erant dicendae, quia fundatores earum, barones secundi gradus (sic dicti "curiales") generatim non erant locupletes.  Fuerunt in Anglia abbatiae aliorum ordinum perantiquae et regiae pluries fundationis, quorum redditus annui excedebant mille vel duo millia librarum, dum ex 30 domibus ordinis nostri octo tantum gaudebant provdntibus annuis inter 200 et 400 libras [ANG-06].  Ditiores erant Torre 9398 libr.) et Croxton (385).  Eggleston, quae habuit 36 libras tantum, Tupholm, Durford et Wendling semper penuria laborabant.   Primae duae fundationes de Dale, prioratus de Snellshall et de Blackwose egestate perierunt, canoniae Otham et Brockley tantum unione poturerunt salvari, quod et intendebatur pro Langdon et St. Radegund.

Videtur systema "autarchiae", initio in Ordine ad normam Cisterciensium vigens, quo bona monasterii in curiis divisa a conversis colebantur, in Anglia iam ocius quam alibi fuisse abolitum.  Rarissime in documentis fit curiarum mentio, conversi vero, saeculis XII/XIII, et rarius XIV memorati, saeculo XV iam non inveniuntur.   Nobiles fundatores titulo "patronatus" (anglice: advowson) ampla sibi in monasteria vindicaverunt jura.  Quae jura erant hereditaria, at pluries exstinctione familiae, donatione regia, vel immo alienatione transierunt ad alis manus.  Patroni illi, quomodocumque haec jura sint adepti, semper fundatores se nuncupaverunt, et raro tantum advocati et fundatores erant duo diversi.  Multi eorum habuerunt ius praesentandi abbatibus canonicos et fratres ad proprium arbitrium ad receptionem in Ordinem ("ius faciendi canonicos") [ANG-07].  Numerus horum "canonicorum additionalium" per contractum erat fixus.  Hic mos, saepius sane in abusum degenerans, a Capitulo Generali anni 1231 expresse pro patronis abbatiae Torrensis est legitimatus.

Tempore, quo Ordo in Angliam advenerit, monasteria duplicia proprie dicta iam erant derogata.  Ideo asceteria ibi on extiterunt praeter tria, quae initio in vicinia duarum primarum fundationum (Newhouse et Alnwick) circa annos 1143-54 sunt orta, illisque quoad omnia erant unita atque subiecta.  Probabiliter ab ipsa abbatia matre erant condita ex bonis fundatitiis, et nobiles, quos habent pro fundatoribus varii auctores, nil erant nisi benefactores.  Elucet ex amplo archivo Neohusiensi, quod abbas loci saeculo XII in ambabus asceteriis sibi subiectis vestivit sorores, et professiones earum recepit.  Obiturio eiusdem abbatiae insertae sunt "sorores nostra in Irford", et "in Brodholme", in chartis et donationibus memorantur "fratres et sorores de Newhouse".  In asceteriis aderant aliquot canonici, initio etiam conversi.  Superior asceterii erat "magister" ad nutum abbatis, cui prior et custos erant adlati.  Probabiliter etiam aliqua asceteria aliorum ordinum se subiecerunt directioni spirituali Praemonstratensium, quod videtur constare de Stixwould et de Swine, de quibus vide infra.

Clausura monialium, a Capitulo Generali "per gratiam" vlade mitigata, a patribus circariae anno 1316 est redintegrata, sanciente postea ipso Capitulo Generali.   Medio saeculo XIV, parthenon Guizance videtur desiisse [ANG-08]; superstites Irford et Broadholme, pauperes et haud conspicui, hoc eodem tempore quoad bona facti sunt sui juris.  Moniales vocatae sunt "Dame".

Dryburgh in Scotia iam anno 1184 obtinuerat privilegium administrandi ecclesias incorporatas ternis vel quaternis canonicis.  Quam secutae sunt, ante finem saeculi sequentis, canoniae in Anglia: Westdereham, Shap, Tichfield, Torre, Halesowen et Welbeck.   Dein et reliquae hoc fecerunt, et quidem praecipue ob rationem pecumiariam.   Notandum est enim, canonias administrationem ecclesiarum extra claustra assumpsisse saepius coacti ab episcopis, praesertim ab Hugone Grosseteste, archiepiscopo Eboracensi.   Illi nempe jure merito non cessabant urgere, ut apud ecclesias rurales, a nobilibus monasteriis datas, propter plebem exponantur sacerdotes.  Ita monasteria coacta sunt, ut aut sacerdotes saeculares ibi alerent, aut, ex parsimonia, proprios confratres ibi exponerent.  A saeculo XIV, ex defectu personarum generatim unus tantum parochus in istis ecclesiis erat expositus.  Multae ecclesia ab initio administrabantur excurrendo.  Possederunt abbatiae etiam capellas incorporatas (cantariae, chantries), capellanis ex Ordine instructas.  Modus administrationis ecclesiarum incorporatarum erat valde irregularis.  Ecclesiae commissae sunt tim canonicis parochis "ad vitam", tum iisdem "at nutum", tum sacerdotibus saecularibus, et saepius invenimus canonicos Ordinis apud ecclesias huic alienas [ANG-09].  Praeter morem, immo contra Statuta, Ordo noster habuit in Anglia etiam aliquot prioratus, qui neque ut merae curiae, neque ut parochiae habendi videntur, sed qui saltem initio erant domus vere formatae.  Sic dictae "cellae" enim, id est prioratus dependentes ab aliqua abbatia, in Anglia pluries erant corpora juridica separata, propriis bonis fundatitiis, et propriis ecclesiis incorporatis gaudentes.  Videtur viguisse in illis, saeculo XIII, vera vita conventualis, et verbum fit de "priore et capitulo", ex abbatia-matre desumptis [ANG-10].  Aliquae canoniae, tamquam prioratus fundata, postea in abbatias sunt evectae, ita Hagneby, Dale et Cockersand [ANG-11], probabiliter etiam Tal-y-Llychau.   Ceteroquin duplicem speciem prioratuum distinguimus in Anglia.  Prior sunt cellae abbatiis anglis subditae (Warburton, Hornby, Snellshall, Blackwose, Kayland).   Ipso saeculo XIII autem, Warburton, Snellshall, et Blackwose interierunt, de Kayland nil scitur certi.  Hornby sola superstes, saeculo XV duobus vel tribus canonicis praedita, considerabatur exinde tamquam pars integrans bonorum Croxtoniensium.   Secunda species sunt prioratus ad abbatias gallicas spectantes, vulgo "alien priories" nuncupati.  Ordinis nostri erant tres in Agnlia: Cammeringham, Charlton, et West Ravendale.  A nobilibus normannis maturo tempore fundati, pluries bonis fundatitiis abbatiarum adnexi sunt.  Reges Angli, Gallos debellantes, in posterum eos aegre tulerunt, ideo in decursu saeculi XIV suppressi, dein venditi vel ad alios fines conducti sunt.  Numquam de iure pertinuerunt ad circarias Angliae.

Nec monasteriis Angliae defuerunt tempora, quibus disciplina erat relaxata, sed numquam tantopere, sicut in quibusdam circariis in continente sitis accidisse lugemus.   Peculium certe viguit a saeculo XIV, in cuius fine singuli religiosi, immo et novitii, haereditates privatas acceperunt.  In fine saeculi XV a reformatore Redman peculium est restrictum ad unum libram quotannis pro vestimentis, sed non abrogatum.   Systema commendarum vix fuit in usu in hoc regno.  Paternitates singularum domuum saepius fuerunt mutatae.

Ex tribus catalogis bibliothecarum qui supersunt, videmus has canonias libris bene fuisse praeditas.  Ita bibliotheca Tichfeldensis anno 1400 mille circiter opera complectebatur.  Ceteroquin de cultu scientiarum in his circariis pauca tantum habemus testimonia.  Abbates nec domi, nex Oxonii et Cantabrigii collegia seu scholas instituerunt, ut fecerunt omnes fere Ordines.  Nec scriptores inveniuntur multi:   citari queunt Joannes Wigenhall abbas, et Thomas Wigenhall, ambo ex abbatia West Dereham (saec. XV).  Richardus Anglus, qui in abbatia Arnsbergensi vitam suam finivit, eodem saeculo scriptis excelluit.  Notandi sunt insuper plures chronistae, praesertim Thomas de Muskham, auctor pretiosi Chronicae de Dale medio saeculo XIII [ANG-12].  Ex qua Chronica scimus, saeculo illo in Anglia nonnullos fratres fuisse consideratos in Ordine tamquam "sanctae memorie" vel "venerabiles".   Ita Joannes Grauncorth, abbas in Dale, et "Beatus Augustinus de Lavendon", qui ibi erat abbas annis 1233-37.  Aliunde hoc nobis notum est de fundatore canoniae Cockersand, Hugone Eremita.  Invenirentur certe multo plures viri scientia vel sanctitate eminentes, si bibliothecae et archiva monasteriorum in Anglia minus essent deleta vel amissa.

Saeculo XIII, nexus cum Ordine et cum Praemonstrato erant arcti.  Abbates de Bayham et de St. Radegund, jure paternitatis ipsi archicoenobio submissi, circa multa, praesertim in visitationibus, aliquomodo erant privilegiati.  Ex Anglia sunt orti duo abbates generales: celeber ille Gervasius [ANG-13], et Wilhelmus de Dale (1233-38).   A saeculo XIV, Circariae Angliae per bella continua illius regni cum Gallia et cum Scotia, a capite Ordinis sicut ab abbatiis scoticis paulatim sunt separatae.   Eduardus I Angliae rex monasteriis alta vectigalia imposuit, ac ea vetuit tallias quaslibet solvere capitulis et Abbatibus Generalibus in Gallia.  Anno 1307 unni abbatibus anglis omne iter in Galliam est interdictum sic dicto Statuto Carleolensi.   Etiam nobiles Angli, id est patroni et advocati abbatiarum, certatim huic statuto applauserunt.  Abbates nostri, anno 1310 Lincolnii adunati, decreverunt regi potius obtemperare quam Ordini.  Exinde Abbas Generalis anno sequenti eos excommunicavit praeter abbates de Sulby, Langdon, Beeleigh et St. Radegund, qui ei manserant fideles.   Abbates appellaverunt ad Sanctam Sedem, felici cum exitu, et ideo anno 1313-14 Abbas Generalis anathema suum revocare coactus est.  Anno 1316 Capitulum Generale statuit sequentia:

1.
Soli visitatores annui Circariarum in posterum tenentur Capitula Generalis adire, item abbates neoelecti.
2.
Abbas Generalis potest visitare Circarias Angliae personaliter omni tempore, sed per deputatos omni quinquennio tantum.  In neutro casu abbates Angli aliud quid contribuere debent quam sustentationem illorum durante itinere in Anglia.   Visitatores deputati nequeunt deponere abbates.

Ad inducendos abbates Angliae ad oboediendum conventioni supradictae, Adam de Crecy, Abbas Generalis, hoc tempore dicitur construxisse Praemonstrati amplam et sumptuosam "Aulam Angliae et Scotiae".  Usque ad bella cum Gallia (ab an. 1343) tamen quotannis aliqui abbates Angli in Praemonstratum venire solebant.  Ab anno 1369 nonnisi rarissime praelatus quidam extraneus visitationes in Anglia potuit peragere.  Deinceps abbas Generalis nominavit quendam abbatem Anglum commissarium et visitatorem.  Durante schismate Avenionensi scissura adhuc increvit.  Cum enim Abbas Generalis fuerit assecla antipapae.  Urbanus VI ad tempus omnem potestatem generalitiam transtulit ab abbatem Welbecensem.  Saeculo XV, quo conventio anni 1316 non amplius erat in vigore, hoc munere functi sunt abbates Bayhamenses, et ab anno 1459 Richardus Redman Shappensis, de quo infra.

A saeculo XIV abbates Angli tenuerunt omni triennio capitula sua tum nationalia [ANG-14], id est, demptis quidem Scotis, tribus circariis communia, tum provincialia, id est pro singulis circariis tantum.  Fieri solebant haec capitula regulariter in ecclesiis endicantium in urbibus favorabiliter sitis.  Saeculo XV, cum abbates paecipuarum canoniarum inter se aemularentur, partitiones sunt ortae, quae separatim habuerunt sua capitula.  Separatio a capite Ordinis ansam dedit neglectui statutorum et abolitioni habitus Ordinis [ANG-15], cuius loco nigrae ac caeruleae vestes sunt introductae.  Iubente vero Summo Pontifice, anno 1429 iterum albae sunt resumptae.   A medio saeculo XV, ope Richardi Redman, abbatis de Shap et Visitatoris generalis Ordinis in Anglia, reformatio tanto successu est peracta, ut circa annum 1500 dictus visitator vix aliquid invenerit vituperandum in singulis canoniis.  Gratum est nobis, quod Relicta visitationum illius, intimam vitam canoniarum per medium fere saeculum nobis fuse revelantia, omnia sint conservata.

Separatio vero ab Ordine revocata est anno demum 1503 vel paulo post, cum Capitulum Generale instanter insinuaverit abbatibus Angliae et Scotiae, ut tandem aliquando tallias Ordini debitas solverent.  Anno 1508 William Curlew, abbas de Langley, ab eo nominatus est visitator Angliae. Qui cum esset persona minime grata et idonea, lites et scandala sunt orta, quae finierunt in exemptione completa Circariarum Angliae, Sancte Sede confirmante, anno 1512 [ANG-16]. Abbati Welbecensi collata est potestas quasi-generalitia. Nec minus interea Capitulum Generale pro iure suo dimicavit, ac postremo anno 1531 exemptio Anglorum a Sta. Sede denuo ad irritum est facta, sed frustra, quia paulo post totum regnum a fide catholica se separavit. Cardinalis Wolse abbatiam de Bayham iam anno 1524 de licentia Papae suppresserat, et mox Henricus VIII rex hoc destructionis opus perfecit. Annis 1535 -- quo omnes abbates nostri Angli oboedientiae erga Stam. Sedem abiuraverant -- et 1536, monasteria minora, quorum redditus annui 200 Libras non excedebant, sunt suppressa. In qua suppressione, superioribus tantum pensio est concessa, reliqui autem religiosi pluries in abbatias superstites refugerunt. 16 de 33 domibus hac lege sunt plexae. Aliquibus autem, et ipsis de minoribus, rex pepercit; ita paupercula Eggleston anno demum 1540, ultima domus Ordinis est dissoluta, et anno 1537, rex "novellam plantacionem" monialium Ordinis nostri instituit in Stixwould. Annis 1537-38 plures canoniae sunt suppressae praesertim in circaria mediana, annis 1539-40 vero reliquae domus omnes. Omnia bona dein a fisco regio sunt sequestrata, et simul cum aedibus, sub decurru saeculi XVI, paulatim laicis, praesertim nobilibus de domo regia bene meritis, sunt tradita. Religiosi, quorum multi a fide catholica deficientes matrimonium inierant, pensionem receperunt.

Aedificia, in quantum ex ruderibus adhuc dignosci possunt, inter se sunt valde consimilia.  Ecclesiae sunt fere omnes unius navis tantum [ANG-17], cui saepe saeculis XIV-XV altera navis lateralis et unica turris adiungebantur.  Capitula, ut de more in Anglia, erant generatim aedificia separata, sacelorum contiguorum instar, rotunda, polygona vel rectangularia cum tribus navibus.  Refectorium in Anglia "Frater" nuncupatur.

Sors aedium desolatarum, quondam, ut elucet e recessibus visitationum abbatis Redman, arte et decore saepe praestantium, post suppessionem erat tristissima.   Statim iussu regis omnes ecclesiae suis tectis, ex plumbo confectis, sunt destitutae, quod fuit causa ruinae et interitus.  Nulla ex eis versa est in usum parochialem, praeter ecclesiam mutilatam in Blanchland.  Ruinas conspicuas ecclesiarum simul et aedium claustralium admiramur in Bayham, Eggleston, Leyston et Torre.   In Easby perpulchrae et extensae ruinae, praesertim monasterii, supersunt.   Rudera vel aedes superstites minoris momenti invenimus in Beleigh, St. Radegund, Langley, Tichfield, Beauchief, Dale, Halesowen, Tal-y-Llychau, Tupholme, Alnwick, Blanchland, Cockersand, Coverham, Shap, Guizance, Cammeringham et West Ravendale.   Fere nihil subsistit in Durford, West Dereham, Barlings et Welbeck.  Reliquae canoniae omnino solo sunt aequatae.  Saepius, ut in Croxton et alibi, nuper fundamenta sunt effossa.

Archivalium sors est valde diversa.  Sunt domus, quarum historia satis bene est documentata, sunt aliae, de quibus omnia documenta perierunt.   Generalia supersunt sequentia:

1.
"Registrum Visitationum" Richardi Redman 1459-1505, in Bodleian Library, Oxford, MS Ashmole 1519.  Publ. a A. GASQET in CAP (vide infra).
2.
Transscriptiones alicuius amissi "Registri Praemonstratensis" factae a Francis Peck (1692-1743), in Brit. Museum, London, Add. (Sloane) MSS 4934, 4935.   Pariter publicatae sunt a Gasquet eodem loco.  Incertum est, num Peck hoc registrum transscripserit ex toto.

Cartularia supersunt de Barlings, Bayham, Beauchief, Cockersand, Croxton (2), Dale, West Dereham, Durford, Easby, Langdon, Langley (2), Leyston, Newhouse, St. Radegund, Torre, Welbeck, Obituaria tantum de Beauchief, et fragmentum de Newhouse.   Inventarium bibliothecae ex Tichfield, Welbeck et St. Radegund.  Chronica vel Annales de Dale, Hagneby, Alnwick et Barlings.

Integrum, vel fere, archivum periit de omnibus prioratibus et asceteriis, de Coverham, Lovendon, Newbo, Tal-y-Llychau, Tupholme, Beleigh et Blanchland, Eggleston.

Nonnulla ex archivalibus supradictis sunt mutilata, vel transscripta posteriora.  Feliciter in Anglia historici iam saeculi XVI coeperunt transscribere manuscripta ex archivis monasticis, quorum originalia interea sunt amissa.  Maior pars eorum quae supersunt, asservantur in British Museum vel in Public Record Office Londini, in Bodleian Library Oxonii, minor autem in bibliothecis aliorum collegiorum universitatum, vel immo privatorum.

Ordo noster, a saeculis in Anglia exstinctus, nostris diebus eo revertit, et quidem et hac vice e Flandria.  Abbatia Tongerloensis anno 1872 fundavit prioratus in Crowle, Spalding et Manchester [ANG-18], qui tamen potius domus parochiales sunt quam monasteria.  Prioratus vero in Storrington, ab abbatia Ferigoletensi in Gallia saeculo peracto conditus, nuper transiit ad abbatiam Tongerloensem, quae intendit ibi instituere primam canoniam sui juris Ordinis nostri in Anglia post reformationem.

<<ELENCHUS MATERIAE>>

MONASTERIA ANGLIAE SECUNDUM DIOECESES DIVISA:  
 <<ELENCHUS MATERIAE>>

CANTURBURY

CARLISLE

CHICHESTER:

DURHAM

EXETER:

HEREFORD:

LICHFIELD:

LINCOLN:

LONDON:

NORWICH:

ROCHESTER:

ST. DAVIDS:

SALISBURY:

WINCHESTER:

YORK:

<<ELENCHUS MATERIAE>>

MONASTERIA ANGLIA DIVISA IN COMITATUS:
<<ELENCHUS MATERIAE>>

BUCKSHIRE:

CARMARTHEN:

CHESHIRE:

DERBY:

DEVON:

ESSEX:

HAMPSHIRE:

HEREFORD:

KENT:

LANCASHIRE:

LEICESTER:

LINCOLN:

NORFOLK:

NORTHAMPTONSHIRE:

NORTHUMBERLAND:

NOTTINGHAM:

SUFFOLK:

SUSSEX:

WESTMORELAND:

WILTSHIRE:

WORCESTER:

YORKSHIRE:

<<ELENCHUS MATERIAE>>

CAPITULUM CIRCARIARUM ANGLIAE 1471-1504:
<<ELENCHUS MATERIAE>>
Secundum Registra abbatis Redman:

Inter 1471 et 1475:

ante 1476:

1476:

1479:

1480:

148(3?):

1486:

1487:

1489:

1492:

1495:

inter 1495 et 1501:

1504:

<<ELENCHUS MATERIAE>>

VISITATORES ET COMMISSARII ABBATUM GENERALIUM ANGLIAE:  <<ELENCHUS MATERIAE>>

1.  Visitatores de facto (Colvin, et Acta Cap. Gen Laon):

2.  Nominales (Acta Cap. Gen Laon):

<<ELENCHUS MATERIAE>>

FONTES:  <<ELENCHUS MATERIAE>>

Fontes historici in archivis gubernii et episcoporum asservati, nitide generatim expensis publicis a saeculo peracto publicantur in sic dictis editionibus "Public Record Office", vel "H.M. Stationery's Office" Londini.  Multa etiam, praesertim Registra Episcoporum fere integra adhuc existentia, ope societatum privatarum in lucem procedunt.  Quae editiones omnes, archivis monasticis proprie dictis praeter pauca supra notata amissis, sunt uberrimus fons pro exaranda historia nostrarum circariarum.

Magnam partem harum serierum excerpsimus, excerptaque in rubrica "Litteratura" ad calcem singulorum monasteriorum adnotamus.  Optime haec omnia invenies congestum in opere praestatnissimo H.M. Colvin, infra allato, ex quo etiam omnes series abbatum transsumpsimus.  Si aliquid in illis aliunde est desumptum, expresse adnotamus.

BREWER, Lett. Henry VIII

J.S. BREWER et J. GAIRDNER, Calendar of Letters and Papers, foreign and Domestic, of the Reign of Henry VIII, preserved in the Public Record Office London, 21 volls. London 1882-1910

Cal. Cance. Var.

Calendar of Chancery Rolls, Various, 3 voll. 1277-1326, London, 1912

Cal Chanc. Warr.

Calendar of Chancery Warrants I, 1244-1326, ibidem 1927

Cal. Chart. R.

Calendar of Charter Rolls, 6 voll., 1226-1516, ibidem 1903-27

Cal Close R.

Calendar of Close Rolls, preserved in the Public Record Office, 57 voll., 1227-1461, London 1902-37

Cal. Fine R.

Calendar of Fine Rolls, 20 voll., 1272-1471, ibid. 1911-40

Cal. Inqu. Misc.

Calendar of Inquisitions Miscellaneous (Chancery), 3 voll. H.M. Stationery Office, London 1916-37

Cal. Inqu. p.m.

Calendar of Inquisitions post mortem, 16 voll., ibidem 1906-15

Cal. Lib. R.

Calendar of Liberate Rolls, 5 voll., 1226-67, ibid, 1917-37

P.L. Pet. I

Calendar of Entries in the Papal Registers, relating to Great Britain and Ireland: Papal Letters, 12 voll. -- item: Petitions 1 voll. (London 1893-1933) -- Voll. 13 et 14, ad prelum parata, habentur tamquam MS in P.R.O. Londini [ANG-19]

Cal. Pat.

Calendar of Patent Rolls, 66 voll., 1216-1563, London 1901-48.

C.R.R.

Curia Regis Rolls 1199-1230, 8 voll., ibidem 1922-29

F.N. DAVIS, Rotuli Ricardi Gravesend, Dioec. Lincolniensis, Canterbury & York Soc., 1925

RDepKPR

Reports of the Deputy Keeper of the Public Records, London 1840, sq.

HMCR

Historical Manuscripts Commission Reports, 22 reports ab anno 1870, in 81 coll. Londini

FARRER/CLAY

W. FARRER et C.T. CLAY, Early Yorkshire Charters (anterior to the 13th Century) 8 voll., Yorksh. Archaeol. Soc. Record Series, Edinburgh 1914-49

CAP

A. GASQUET, Collectanea Anglo-Praemonstratensia (Royal Historical Society, Camden 3d ser. vol. 6, 10, 12) 2 voll., London 1904-06

GIRALD.CAMBR

GIRALDI CAMBRENSIS Opera, edd. J. BREWER London 1861-91 8 voll.

R. HILL, The Rolls and Registers of Bishop Sutton of Lincoln, 1280-99, 2 voll. Loncolnshire Record Series, Hereford 1948

W. HOLTZMANN, Papsturkunden in England, I. Bibliotheken und Archive in London, II. andere. Berlin 1930-35.

P.H. JEAYES, Descriptive catalogue of Derbyshire Charters in Public and Private Libraries, London 1906.

L.LANDON

The Cartae Antiquae Rolls 1-10, London 1939.

LELAND

The Itinerary of John Leland in or about the years 1535-1543, ed. HEARNE 1744, et L. TOULMIN SMITH 4 voll., London 1908-10.

LIB. FEOD.

Liber Foedum, or the Book of Fees, commonly called Testa de Newill 1198-1293, 2 voll., et 1 vol. Index, London 1921-37.

North. Pleas.

Northumberland Pleas from the Curia Regis and Assize Rolls 1198-1272. (ed. Newcastle upon Tyne Records Committee 1922)

W.D. PECKHAM, The Cartulary of the High Church of Chichester, 2 voll., Sussex Record Society, Cambridge 1942-43.

Pipe Rolls

Pipe Roll Society Publications, Two Series, 51 vol., London 1844.

Reg. Chichele

The Register of Henry Chichele, Archbishop of Canterbury, 1414-43., 4 voll., ed. E.F. JACOB et H.C. JOHNSON, Oxford 1937 sq.

Reg. Archb. York

Registers of Rolls of the Archbishops of York, Publ. Surtees Society,

  1. Walter Grey (1215-55) 1872, 2 vols.

  2. Walter Griffard (1266-79, 1904

  3. William Wickwane, 1279-85, 1907

  4. John le Romeyn, 1286-96, 2 voll. 1913-16

  5. Thomas Corbridge, 1300-04, 2 voll. 1925-28

  6. Robert Greenfield, 1306-15, 5 voll, 1931-40

Rolls Series

Rerum Brittannicarum medii aevi Scriptores, or Chronicles and Memorials of Great Britain and Ireland during the Middle Ages, published by the Authority of Her Majesty's Treasury and under the Direction of the Master of the Rolls (99 opera in 251 tomis), 1858-96.

RYMER T. & SANDERSON R., Foedera, Conventiones, Litterae et cujuscumque Generis Acta Publica inter Reges Angliae et alios quosvis Imperatores, Reges, Pontifices, Principes vel Communitates. (edd. A. GLARKE et F. HOLBROOKE) 4 voll., London, Rec. Com. 1816-69.

STENTON E.L.A.

D. STENTON, The Earliest Lincolnshire Assize Roll 1202-09, Lincoln, Record Soc. 1926

STENTON Doc.

F.M. STENTON, Documents illustrative of the Socal and Economic History of the Danelaw, British Academy 1920

Taxatio Nicolai IV

Taxatio Ecclesiastica Angliae et Walliae auctoritate Nicolai IV 1288-92, Record Commission, London, 1802

THOMPSON Vis. Rel. H.

A.H. THOMPSON, Visitation of Religious Houses in the Diocese of Lincoln 1420-49, 3 voll. Canterbury & York Soc., London 1915-27

THOMPSON Vis. Dioc.

IDEM, Visitation of the Diocese of Lincoln 1517-31, 3 voll., Lincoln Record Society, Hereford 1940

L.A.R.

W.S. THOMSON, A Lincolnshire Assize Roll for 1298, The Lincoln Record Society, Hereford 1944

Val. Eccl.

Valor Ecclesiasticus 1535, 6 voll., British Record Commission, London 1810-34, ed. J. HUNTER

<<ELENCHUS MATERIAE>>

LITTERATURA:  <<ELENCHUS MATERIAE>>

Abbreviationes:

Th. ALLEN, The History of the County of Lincoln, 2 voll. London 1834

IDEM, History of Yorkshire, 3 voll. -- ibidem 1828-31

G. BASKERVILLE, English Monks and the Suppression of Monasteries, London 1937

E. BECK, The Appropriated Churches of the English White Canons, in: Anal. Praem. V (1929) et VI (1930)

E. BLOMEFIELD & C. PARKIN, A Topographical History of Norfolk, 10 voll. (1807/09)

J. BURTON, Monasticon Eboracense, York 1758

A.W. CLAPHAM, Architecture of the Premonstratensians with Special Reference to their Buildings in England, in: Archaeologia LXXIII (1923) pp. 117-46.

H.M. COLVIN, The White Canons in England, Oxford 1951.

R.A. CRAM, The Ruined Abbeys of Great Britain, New York 1905.

H.J. ELLIS, Index to Charters and Rolls in the British Museum, 1912.

Dict. Nat. Biogr.

Dictionary of National Biography (edd. L. STEPHEN & S. LEE) 63 voll.

W. DUGDALE, Monsticon Anglicanum 3 voll., Londini 1655-73 -- nova editio revisa 8 voll. ibidem 1817-49

A. GASQUET, The Greater Abbeys of England, London 1908

IDEM, The English Premonstratensians, in Royal Historical Society, New Series XVII (1903) p. 1 sq.

IDEM, Henry VIII and the English Monasteries, 2 voll. London 1893.

GEUDENS, Sketch of the Premonstratensian Order in Great Britain and Ireland (Appendix libelli W. GALWAY, Life of the B. Hermann Joseph, London 1878)

F. GROSE, Antiquities of England and Wales, 8 voll. (1783-97)

Ch. GROSS, Sources and Literature of English History up to 1485, London 1915.

H. HALL, A Repertory of the British Archives, London 1920.

HARRISON, History of Yorkshire, Gilling West 1885.

R.A. HARTRIDGE, A History of Vicarages in the Middle Ages, Cambridge, 1930.

E. HASTED, The History of the County of Kent, 12 voll. Canterbury 1797-1801.

I.C. HODGSON, A History of Northumberland, 6 voll. (1820) -- secunda edtio, procurata a Northumberland County Hist. Committee 1893-1902.

N.R. KER, Medieval Libraries of Great Britain.  A List of Surviving Books.   London, Royal Historical Society, 1941.

C.J. KIRKFLEET, The White Canons of Saint Norbert.  A History of the Praemonstratensian Order in the British Isles and America.  West De Pere, 1943.

D. KNOWLES, The Religious Houses of Medieval England, London, 1940.

C.W. LEFROY, The Ruined Abbeys of Yorkshire, London 1891.

L. LOYD and D.M. STENTON, Sir Christopher Hattons Book of Seals, Northants. Record Society XV (1950) Nr. 1, 2.

C.J. MESSENT, The Monastic Remains of Norfolk and Suffolk, Norwich 1934.

J.E. MORRIS, The North Riding of Yorkshire, 3a ed. London, 1931.

C.W. NEW, History of the Alien Priories in England to the Confiscation of Henry V, Chicago, 1916.

J. NICHOLS, Bibliotheca Topographica Brittanica, 10 voll. London 1780-1800.

G. PEDRICK, Monastic Seals of the XIIIth Century, London 1902.

N. ROBERTS, Medieval Minsters and Monasteries in England, London 1949.

W. RYE, An Index to Norfolk Topography, ibidem 1881.

A. SAVINE, English Monsteries on the Eve of the Dissolution.  Oxford Studies in Social and Legal History, Oxford 1909, vol. I.

T. TANNER, Notitia Monastica, or a Short History of the Religious Houses in England and Wales.  Oxford 1695, 2a ed. 1744, 3a: 1787.

W.H. TURNER, Calendar of Charters and Rolls preserved in the Bodleian Library, Oxford 1878.

VCH

Victoria County Histories.  Usquedum publicata sunt singula vel plura volumina comitatuum sequentium: Bedford, Berk, Buckingham, Cambridge, Cumberland, Derby, Dorset, Durham, Essex, Gloucester, Hants, Hertford, Huntingdon, Kent, Lancaster, Lincoln, London, Norfolk, Northampton, Nottingham, Oxford, Rutland, Somerset, Suffolk, Surrey, Sussex, Warwick, Worcester, York. (ed. Inst. of Hist. Research, London 1900 sq.)

M.E. WALCOTT, Inventories and Valuations of Religious Houses at the Time of Dissolution, in Archaeologia XLIII (1871)

J. WOODWARD, A Treatise on Ecclesiastical Heraldry, Edinburgh-London 1894.

T. WRIGHT, Letters relating to the Suppression of the Monasteries (Camden Society) London 1843.

Arch. Ael.

Archaeologia Aeliana, 1822 sq., New Series 1876 sq. Index 1896-97.

Arch. Cant.

Archaeologia Cantiana, 1869 sq.

Arch. Journ.

Archaeological Journal

Ass. Arch. Soc. R.P.

Associated Architectural Societies Reports and Papers

D.A.J.

Derbyshire Archaeological Society Journal, 1879 sq.

E.H.R.

English Historical Review

H.A.A.R.

Historical Association Annual Report

J.B.A.A.

Journal of the British Archaeological Association, 1844 sq.

L.N.&Q.

Lincolnshire Notes and Queries, Horncastle, 1888 sq.

MMonBrit

Map of Monastic Britain (North and South Sheet separate), Ordnance Survey, Chessington, 1950.

Norf. Arch.

Norfolk Archaeology

Proc. Soc. Ant.

Proceedings of the Society of Antiquaries

Proc. Soc. Ant. Newc.

Proceedings of the Society of Antiquaries of Newcastle o. T.

Roy. Com. Hist. Mon

Royal Commission of Historical Monuments.  An Inventory.

Sussex Arch. Coll.

Sussex Archaeological Collections

T. Lancs. A. Soc.

Transactions of the Lancashire and Cheshire Antiquarian Society, Manchester, 1885 sq.

Y.A.J.

Yorkshire Archaeological Society Journal, 1871 sq.

Cf. apud Circ. Scotiae: Chron. Melrose, Gordon.

<<ELENCHUS MATERIAE>>

DOMI:

 

NOMEN:

ALNWICK  <<ELENCHUS MATERIAE>>

Assumption B.M.V.

ANTIQUITUS:

Alnewyke, -uuic, -wyk, Alynewyke, Aunewic, Halnewyke, Alnewyck, -wyyk.

LOCUS:

In oppido eiusdem nominis in Northumbria. Dioc. Durham, Anglia [nunc Scotia].  Pronuntia recte more anglico: Annick

FUNDATIO / HISTORIA:

Abbatia insignis, secunda fundatio ordinis in Anglia [nunc Scotia].  Fundata anno 1147 ab Eustachio Fitz John, filia de Newhouse, mater de Dryburgh et de Langley.  Parthenon dpendens: Guizance.  Parochae incorporatae et administratae: London St. Dunstan in the West, Shilbottle, Wooler, Chatton, Lesbury, Alnham, Chillingham, Leconfield.   Insuper Guizance, post exstinctionem parthenonis ibidem.  Habuit hospitale adnexum ad Stum. Leonardum.  Advocatiam exercuerunt comites Northumbriae.   Status personalis: 1379: 17; 1381: 15, 1475: 21; 1500: 25; 1539: 17 religiosi.   Valor redituum aestimatus est anno 1535 104-09 Libr.  Suppressa est anno 1539.   Turris domus portariae sola superest.  Ex ceteris ruderibus apparet capitulum fuisse rotundum. 

ARCHIVALIA:

LITTERATURA:

SERIES ABBATUM (Colvin): 

<<ELENCHUS MATERIAE>>

NOMEN:

BARLINGS  <<ELENCHUS MATERIAE>>

Assumption B.M.V.

ANTIQUITUS:

Barling, -lyng, -lyngis, -lingez, -linques, -lynges, Baerlingey, Berlinges, Oxeneye (vitetur confusio cum canonia OSA Oseney juxta Oxford)

LOCUS:

Prope Langworth Station, sex milliis a Loncoln versus orientem, in eodem comitatu et dioecesi, Anglia.  Circ. Angliae medianae.

FUNDATIO / HISTORIA:

Abbatia fundata anno 1154 a Ralph de Haya in Barling Grange, filia de Newhouse.   Mox ab ipso fundatore translata est in Oxeney, retento vero nomine Barlings.   Ecclesiae incorporatae: Scothern, Stainton, Swaton, Bungay, Reepham, Barlings.   Magna benefactrix illius domus fuit inter aliis Philippa Regina, uxor Eduardi III regis.  Patronatus transiit a familia fundatoris ad illam de Camvilles, dein ad gentem Longespee, dein ad Lacys, ad domum Lancaster, et prostremo ad ipsum regem.   Valor redditus annui 242-45 Librarum.  Status personalis: 1377: 33; 1403: ca. 27; 1448: 20; ca. 1475: 17; 1488: 20; 1500: 22; 1536: 20.  Ultimus abbas Mathias Mackerell, episcopus titularis Chalcedonensis, partem habuit in seditione contra regem Henricum VIII, ac anno 1537, quo et suppressa est canonia eius, Londini martyrio coronatus est.  Rex donavit hanc canoniam duci de Suffolk, qui seditionem suppresserat.   Ecclesia habuit longitudinem 300 pedum.  Turris eius diu unicum residuum eius fuit, tandem anno 1757 maior pars corruit.  Hodiedum pauca tantum rudera supersunt.

ARCHIVALIA:

LITTERATURA:

SERIES ABBATUM (Colvin): 

<<ELENCHUS MATERIAE>>

NOMEN:

BAYHAM  <<ELENCHUS MATERIAE>>

Annunciatio B. M. V.

ANTIQUITUS:

Beg-, Beig-, Beggue-, Bege-, Beke-, Be-, Beggeham, -hamme, -hame, Beaulieu

LOCUS:

Peuliu prope Tunbridge Wells, Sussex, Dioc. Chichester.  Vitetur confusio cum abbatia Beaulieu O. Cist. in Hampshire.  Circ Angliae Australis.

FUNDATIO / HISTORIA:

1)  Brockley B.M.V.:

Brokesle, Brocle -- Inter Deptford et Lewisham, Kent. Dioc. Rochester

Abbatia fundata inter annos 1180 et 82 a Juliana comitissa de Norfolk, Brevi ante annum 1208 canonia, quae erat filia de Sulby, transfertur in Bayham, ope Roberti de Thornham, et de consensu Elae de Sackville, filiae fundatoris de Otham, et eximiae benefactricis.

2) Otham, B.M.V. et St. Laurentius:

Otteham, in parochia Hailsham, Sussex, Dioc. Chichester.  Fundata est in loco plane inepto inter annos 1180 et 83 a Ralph Dene.  Probabiliter filia de Durford.   Conventu Brockleiensi anno 1208 translato in Bayham, etiam communitas Othamensis se eo contulit inter annos 1208 et 11.  Jordanus abbas Othamensis, unicus quem noscimus, factus est primus abbas in Bayham.  Otham dein fit curia illius abbatiae.  Parva capella saeculi XIV, nunc in horreum profanata, sola ibi superest.

Abbatia de BAYHAM, quae anno 1208 obtinuit confirmationem regiam, exinde stetit sub paternitate Praemonstrati.  Ecclesia administratae: West Greenwich, Pembury, Hellingley, West Dean, Excete.  De Hailsham vide infra sub dubiis.  Status personalis: 1315: 20; 1472: 9; 1500: 11 religiosi.  Valor redituum: 152-59 Librarum.   Anno 1525 Cardinalis Wolsey de licentia Curiae Romanae hanc florentem canoniam suppressit, ad dotandum quoddam collegium.  Populus tantopere dilexit canonicos, ut post suppressionem per insurrectionem eos iterum -- ad breve tempus -- in locum suum reduxerit, Thomam Towers, unum ex illis, abbatem ibi instituens.  Conspicuae et pulchrae ruinae adhuc subsistunt, tamquam proprietas privata. 

ARCHIVALIA:

LITTERATURA:

SERIES ABBATUM (Colvin): 

<<ELENCHUS MATERIAE>>

NOMEN:

BEAUCHIEF  <<ELENCHUS MATERIAE>>

B.M.V et Stus. Thomas Cantuariensis

ANTIQUITUS:

Bellum Caput, Beau-, Beu-, Bew-, Bau-, Beawcheff, -chyf, -chefe, -chyffe, -chelf, -chiffe, -chef, -cheif, -cheff, -cef.

LOCUS:

Recte pronunciatur more anglico: Beechiff.  Juxta flumen Derwent, in parochia Norton, non longe ab urbe Sheffield.  Derbyshire, Dioc. Lichfield.  Circaria Angliae Medianae.

FUNDATIO / HISTORIA:

Abbatia fundata 1173-76 a Roberto Fitzranulph, Domino de Alfreton, qui in eam ingressus est.  Fama quae refert eum fuisse unum ex percussoribus Sti. Thomae Cantuariensis, vix probari potest.  Filia de Welbeck.  Parochias habuit: Norton, Dronfield, Wimeswould.  Valor redituum: Libr. 126-3.  Status personalis: 1475: 14; 1500: 14 religiosi.  Circa medium saeculum XV disciplina graviter erat collapsa.   Anno 1537 est suppressa.  Superest pars ecclesiae, et domus portaria, quae pertinent nunc ad civitatem Sheffield.

ARCHIVALIA:

LITTERATURA:

SERIES ABBATUM (Colvin): 

Inseri nequeunt:  Robert of Rotherham, et Thomas of Doncaster (ex obituario loci)

<<ELENCHUS MATERIAE>>

NOMEN:

BEELEIGH  <<ELENCHUS MATERIAE>>

B.M.V. et Stus Nicolaus

ANTIQUITUS:

Maldon, Maudon, Meldona, Perhendune.  Bee-, Be-, Bi, Bylegh, -leigh, -lee, -leg, -ley, -leygh, -le, leghe, Billeye, Beyle.

LOCUS:

Prope Maldon, non longe a mari, Esses, Dioec. London. Circaria Angliae Australis.

FUNDATIO / HISTORIA:

Abbatia fundata probabiliter paulo ante annum 1172 in Great Parndon a Roberto, filio Rogeri de Parndon.  Filia de Newhouse. Anno 1180 Robertus Mantel eam transtulit in Maldon, ad cuius familiam etiam patronatus transiit.  Abbatia tamen a saeculo XIII Beeleigh est nuncupata.  Saeculo XV pater abbas fuit Durford, qui mutaverat forte hoc ius cum Newhouse, pro jure paternitatis in Coverham anno 1306.  Status personalis: 1475: 9; 1488: 13; 1500: 11 religiosi.  Valor redituum 157-16 Librarum.  Habuit parochias in Ulting, Maldon, Great Wakering et Steeple St. Lawrence.  Suppressa est canonia anno 1536.  Superest ala una, quae dormitorium et capitulum continet et hodie ut domus privata inservit.

ARCHIVALIA:

LITTERATURA:

SERIES ABBATUM (Colvin): 

<<ELENCHUS MATERIAE>>

NOMEN:

BLACKWOSE  <<ELENCHUS MATERIAE>>

SS. Michael et Nicolaus

ANTIQUITUS:

Blakewose, Blakeslow, Blackwase

LOCUS:

Inter Newington et Hythe, Kent, Dioec. Canterbury.  Situs eius praecise definiri nequit.  Forsane est idem ac capella quaedam Sti. Nicolai prope Hythe versus aquilonem, ut putat Arch. Cant. XXIX 249.

FUNDATIO / HISTORIA:

Prioratus.  Fundatus ut cella de Lavendon probabiliter inter annos 1154 et 58.  Fundator eius forsan fuit Geoffre de Mandeville, Lord of Saltwood.  Anno 1206 ibi degerunt 5 canonici et unus conversus, qui prae egestate non potuerunt vivere, et in scandalum Ordinis mendicantes extra claustrum vagaverunt.  Capitulum Generale subiecit eos obedientiae Stae. Radegundis, cuius abbas debita eorum solvit, et aedes labentes restauravit, frustra reclamante abbate Lavendonensi.  Paulo post monasteriolum in bello destructum est, et dein non amplius ut domus formata restauratum.   Abbas Stae. Radegundis revocavit religiosos in domum suam.  Petentibus baronibus de Hythe mox omnino adnexum est abbatiae Stae. Radegundis, quae exinde debuit solvere annuatim 2 sh. abbati Lavendonensi.  Adhuc saeculo XIII videtur interisse.

ARCHIVALIA:

LITTERATURA:

<<ELENCHUS MATERIAE>>

NOMEN:

BLANCHLAND  <<ELENCHUS MATERIAE>>

B.M.V.

ANTIQUITUS:

Blancalanda, Albaland, Blancheland, Blankaland', Blaunchland, -elund.

LOCUS:

9 mi. SE de Hexham, Northumbria, Dioc. Durham - Circaria Anglia Borealis.   Vitetur confusio cum abbatia eiusdem nominis in Circ. Normanniae, et cum Albaland = Whitland, abbatia O. Cist. in Vallia.

FUNDATIO / HISTORIA:

Abbatia fundata anno 1165 a Wlater de Bolbec.  filia de Croxton.  Diu stetit sub paternitate de Newhouse.  Ecclesiae administratae: Heddon on the Wall, Bywell St. Andrews, Kirkharle, Bolam.  Status personalis 1379: 5, 1500: 13; 1539: 9 religiosi.  Suppressa anno 1539.  Totus vicus hodiernus de Planchland consistit partibus pristinae canoniae, vel ex lapidibus illius constructus est.  Ecclesia partim subsistit tamquam parochialis Anglicanorum, residua praelaturae nun versa sunt in diversorium. 

ARCHIVALIA:

LITTERATURA:

SERIES ABBATUM (Colvin): 

<<ELENCHUS MATERIAE>>

NOMEN:

BROADHOLME  <<ELENCHUS MATERIAE>>

B.M.V.

ANTIQUITUS:

Brodholm, Brodeholm, Brodhelme, Broddeholm.

LOCUS:

Juxta coemeterium ecclesia Sti. Botulphi in Saxilby, Nottinghamshire.  Dioc. Lincoln, Anglia, non longe ab urbe Lincoln.

FUNDATIO / HISTORIA:

Parthenon, dependens ab abbatia Newhouse.  Videtur fuisse prima fundatio pro monialibus in Anglia.  Probari nequit, Agnetem de Goxhill, uxorem fundatoris de Newhouse, fuisse eius fundatricem, sed certe fuit insignis eius benefactrix.   Possumus supponere, moniales venisse anno 1143 simul cum canonicis e Flandria.   Constat hunc parthenonem, qui habuit ecclesiam incorporatam in Thorney, et cuius redditus annui anno 1535 erant 18-11 Librarum, ad saeculum usque XIV quoad omnia formasse unum corpus cum abbatia Newhouse, ideo nec in ullo catalogo invenitur.  Saeculo XII et adhuc anno 1319 verbum fit de "fratribus et sororibus" in Brodholme.   Versus medium saeculum XIV moniales independentiam aspirabant, immo processu machinatae sunt contra patrem suum abbatem.  Anno 1354, tempore quo Isabella Angliae Regina fuit insignis asceterii benefactrix, illa vavente revera circa multa sui juris sunt factae, et jura abbatis Neohusiensis valde sunt diminuta, quod et recognitum est a patribus circariae et a Capitulo Generali.  Deinceps non plures canonici Neohusienses, sed unus tantum ibi commoratus est.  Anno 1536 est suppressum, et anno sequenti a rege laico cuidam concessum est.  Nihil de eo superest.

ARCHIVALIA:

LITTERATURA:

<<ELENCHUS MATERIAE>>

NOMEN:

CAMMERINGHAM  <<ELENCHUS MATERIAE>>

St. Michael

ANTIQUITUS:

Manerium de Cameryng-, Cambryng-, Camryng-, Cambringe-, Kambrynbgham.

LOCUS:

7 mi. NW Lincoln, in eodem comitatu et diocesi, in Anglia.  Non pertinuit circarias Angliae.

FUNDATIO / HISTORIA:

Prioratus.  Robertus de Haya dederat ante annum 1126 hunc locum abbatiae de Lessay O.S.B. (Dioc. Coutances, in Normannia).  Filius eius Richardus, fundator abbatiae Blanchelande in Gallia (Circ. Normanniae Borealis), patris sensum mutans, hoc "manerium" dedit illi suae fundationi circa annum 1155 in prioratum dependentem.   Lites, orti ex hoc inter abbatias Blanchelande et Lessay, anno 1192 in favorem prioris sunt decisi.  Rotuli Hugonis de Welles [ANG-20] loquuntur de "priore et capitulo in Cameryngham", ex quo tuto licet concludere, initio ibi viguisse vitam conventualem.  Paulo post annum 1325 adhuc ibi fuit prior, post expulsionem ultimi prioris, qui fuit de gremio Torrensi, anno 1383 a rege locatum est laicis.  Valor   redituum annuorum anno 1387: 37-11 Librarum.  Circa annum 1395 venditum est abbatiae de Hulton O. Cist. Suppressum cum illa saeculo XVI.  Pars ecclesiae subsistit.

ARCHIEVALIA:

LITERATURA (Fontes Ordinis nesciunt):

<<ELENCHUS MATERIAE>>

NOMEN:

COCKERSAND  <<ELENCHUS MATERIAE>>

B.M.V.

ANTIQUITUS:

St. Mary of the Marsh on the Cockersand, De Marisco super Kokersant, S.M. de Marisco, -de Marixo, Cocker-, Coker-, Cokir-, Cokre-, Cokyr-, Koker-, Crokesand, -sant, -sond, -sande, -saunde, -essand.

LOCUS:

Ad ripam maria, Morecambe Bay, SW Lancaster, Lancashire, Anglia, Dioc. York Circ. Angliae Borealis.

FUNDATIO / HISTORIA:

Abbatia.  Eremita quidam nomine Hugo Garth, vir sanctus, versus annum 1180 ibi se stabilivit, colligens eleemosynas undequaque ad erigendum hospitale.  Quod et exstruxit una cum duobus canonicis abbatiae Croxtoniensis, quae eodem circiter tempore fundaverat cellam cum hospitali adnexo in loco vicino Hornby.  Mox nova fundatio "B.M.V. de Marisco" facta est prioratus abbatiae Croxtoniensis, pro uno magistro, tribus canonicis et duobus conversis.  Nobiles vicini, praesertim Dominus Gulielmus de Lancaster, et Wilhelmus de Furness, Dominus de Thurnham novam canoniam tam ample dotaverunt, ut iam anno 1190 obtinuerit confirmationem Clementis PP. III, qui eam nuncupat "monasterium hospitale".  Ante annum 1199 constitutum est in abbatiam.  Locus autem, in quo erat fundata, pertinuit ad abbatiam Leicestrensem O.S.A., quae nonnisi post longas lites iuribus suis renuntiavit anno 1205.  Abhinc tantum abbatia se nuncupavit "Cockersand".  Stetit sub paternitate abbatiae Croxtoniensis, et fuit mater canoniarum Tungland et Shap.  In memoriam sui originis manutenuit xenodochium pro pauperibus et peregrinantibus usque ad suppressionem.   Habuit prioratum in Warburton, de quo infra, et administravit ecclesias incorporatas sequentes:  parochias Garstang et Great Mitton, et cantarias, id est capellas vigore fundationis proprio sacerdote provisas, in Middleton et Tunstall.   Redditus annui erant 282 Librarum.  Multa passa est canonia periculis maris, semper rodentis macerias et aedes eius, et a Scotis irruentibus, qui eam devastaverunt anno 1316.  Anno 1484, et in actu suppressionis anno 1539 habuit 22 religiosos.   Saeculo XVIII adhuc videbantur ruinae, hodie superest pulchrum capitulum tantum, quod est octogonum.  Fundamenta reliquarum aedium annis 1923/24 sunt evacuata.   Pars stallorum chori nunc asservatur in ecclesia parochiali Lancastrensi.

ARCHIVALIA:

LITTERATURA:

SERIES ABBATUM (Colvin): 

<<ELENCHUS MATERIAE>>

NOMEN:

COMBSWELL  <<ELENCHUS MATERIAE>>

S. Maria Magdalena

ANTIQUITUS:

Cumwyllan, Cumbwell

LOCUS:

NE Tunbridge Wells, Sussex, non longe ab abbatia Bayham, Dioc. Canterbury Circaria Angl. Australis

FUNDATIO / HISTORIA:

Prioratus.  Fundatus est tamquam abbatia O.S.A. tempore Henrici regis II (+1189) a Roberto de Thornham, fratre fundatoris de Brockley, et pater illius Roberti, qui translationemcommunitatis Brockleiensis in Bayham perpetravit.  Valor redituum anno 1535 fuit 81 Librarum.  Haec canonia inter annos 1220 et 29 ad breve tempus videtur pertinuisse ad ordinem nostrum.

Apparuit enim circa annum 1220, dotationem huius domus esse nimis exiguam, ut amplius posset manuteneri tamquam abbatia.  Abbas resignavit, et de consensu Stephani archiepiscopi Cantuariensis, et Mabel de Gatton advocatissa reducta est in prioratum.   Circa annum 1229, abbas de Bayham conquestus est apud Capitulum Generale de priore et de canonicis de Combwell, eo quod ab ordine Praemonstratensi deficissent.   Capitulum Generale anni 1229 praecepid abbati, ut a reclamatione sua desisteret, ne archiepiscopus Cantuariensis offenderetur, qui hunc prioratum sub speciali sua tutela retinens, voluit eum manere fidelem ordini Auustiniano.